Kiedy Julka złapała 5 małych dzikich kociaków w jednej z łódzkich bram, nic nie zapowiadało tragedii, w jakiej nam jako fundacji przyjdzie brać udział. Zanim opiszę całą historię powiem, iż od nas, szczególnie od kocich opiekunek, wymagana jest wyjątkowa uczciwość, prawość i piętnowanie sytuacji, w której dzieje się krzywda kotu, bez względu kto się do tejże niedoli przyczynił.
Te koty bezdomne na początku mają tylko nas i zawsze będę miała dobro każdego bezdomniaka na uwadze.!!!
Zawsze!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Koty Julka zawiozła do jednej z lecznic, zostały odrobaczone, odpchlone i dwa kociaki, z uwagi na to, iż nie były dzikie, znalazły dom od razu.
Trzy natomiast pojechały do innej lecznicy na oswajanie i leczenie kociego kataru.

W trakcie leczenia okazało się, że dwie czarne kocice są niereformowalne. Każde włożenie ręki do klatki, ażeby podać lek, jedzenie czy sprzątnąć kuwetę, budziło atak, złość i agresję.
My nie mamy ochoty na siłę socjalizować kotów, które tego nie chcą, dlatego wraz z wetami doszłam do wniosku, że wyleczy się je z kociego kataru, wysterylizuje, zaszczepi - i wrócą na swoje podwórko, gdzie są karmione i mają ocieplane miejsce do spania.
Optymalne wyjście z sytuacji.

Socjalizację natomiast wykazywał ich brat, czarno-biały kocurek.
Kocię lgnęło do ludzi, pozwalało na wszelkie zabiegi pielęgnacyjne i wyraźnie odstawało od sióstr - może to Julka złapała trzy różne mioty, ale tego nie dowiemy się nigdy.

Kocurek w wyniku uszkodzeń oczu na skutek kociego kataru niestety musiał być poddany operacji. Po operacji założono mu kołnierz, żeby sobie nie wydrapywał chorego oka.
I chodził w tym kołnierzu kilka tygodni!!! Aż doszło do takiego zaniedbania, że kołnierz i bandaż wrósł mu się w szyję i to małe chore kocię było skazane na jeszcze jedną operację - tym razem czyszczenia zaropiałej rany.

Całą sytuację odkryłam przypadkowo. Mimo że kilka razy dzwoniłam do lecznicy pytając, w jakim stanie jest kocię i kiedy mogę je zabrać do domu tymczasowego, nikt mi nic nie powiedział.
Nie usłyszałam słowa wyjaśnienia, słowa „przepraszam”, zupełnie nic.
Kota Julka zabrała następnego dnia rano, jest u Doroty, leczony już w innej lecznicy.

Dodam, że zdjęcia robione były w dniu, w którym kompletnie bez jakiegokolwiek uzasadnienia bądź przyczyny zawitałam do lecznicy. Mnie tam po prostu coś ciągnęło. Nie wiem, jak nazwać to moje zachowanie - koci instynkt ?????, po prostu czułam wewnętrzną potrzebę pójścia tam.
Kot wzięty na ręce przytulał się do człowieka i mruczał.

Całej sytuacji nie mogę wytłumaczyć, a jednak stało się to, co stać się nie powinno.

Teraz szukamy Nikowi najlepszego domu na świecie.
Państwa prosimy o wsparcie w szczepieniu i leczeniu kota , bo jak się okazało, nie będzie ono takie krótkie.
Kot codziennie ma zmieniane opatrunki, podawane antybiotyki i po zaleczeniu rany musimy go szczepić na grzybicę.
Sądzę, że adopcja może dojść do skutku za miesiąc lub dwa - w zależności od postępów w leczeniu.

Może historia Nika musiała się zdarzyć, ażeby kilka osób biorących udział w tym dramacie wyciągnęło odpowiednie wnioski i inaczej patrzyło na sprawy oczywiste, może ażeby niektórych wybić z rutyny musiałam powiedzieć kilka twardych, ale oczywistych słów i zdać niewygodne pytania.

---

Na leczenie i rehabilitację Nika została zawiązana aukcja charytatywna.

---

Bardzo serdecznie dziękujemy następującym osobom za udział w aukcji mającej na celu wsparcie naszego kochanego Nika. Są to:


Dzięki Waszej hojności zebraliśmy aż 640 zł. Bardzo serdecznie dziękujemy!